Home » Blog » Een coachende pet voor elke manager?

Een coachende pet voor elke manager?

Dat managers verschillende rollen hebben, weten we allemaal. Het vergt een flexibiliteit waar we niet op zijn voorbereid. Toch zal de VUCA-wereld (Volatile, Uncertain, Complex, Ambiguous) het roer overnemen. Een manager die coachend kan optreden, is in dat geval een troef. 
We spreken erover met Marleen Boen, Managing Director bij Training & Coaching Square.

Wie durft opleiding volgen? Wie durft zich openstellen om zelf te evolueren?
‘De toestand is ernstig, maar niet hopeloos’, begint Marleen Boen pittig aan het gesprek. ‘De meeste mensen zijn flexibel en coachen kun je leren, al kan de manager nooit zomaar de rol van coach opnemen in zijn organisatie. Managers hebben uiteraard deugd van hun coachende vaardigheden, als ze de eerste stap durven zetten en toegeven voor zichzelf dat ze daarvoor opleiding kunnen gebruiken. De uitdaging zit er echter in dat we gewoon zijn geworden het ‘binnen onze organisaties’ en ‘onder ons’ op te lossen. Nochtans kan een manager die geleerd heeft rustig te kijken wat werkt en wat niet en dan begint te luisteren en vragen te stellen wel degelijk het verschil maken.’ 
‘In bedrijven leeft nog veel te vaak de verwachting: ik neem een leidinggevende aan en die kan dat. Dat blijkt niet te kloppen. 
Leidinggevenden zijn niet opgeleid om om te gaan met frustraties, impasses, emoties van mensen… Meestal is men specialist in iets en van daaruit doorgegroeid. We verwachten van onze leidinggevenden dat ze direct kunnen leidinggeven, omdat ze een diploma of ervaring hebben. Dat is niet realistisch’, stelt Boen. ‘Als je je leidinggevenden wil soigneren en in hun waarde wil laten functioneren, geef ze dan opleidingen om beter te leren praten met hun mensen, zonder dat dat altijd over de inhoud van hun job gaat. We hebben allemaal maar één mensenleven, waarin we geen onderscheid maken tussen de privé en de professionele mens. Emoties die we privé voelen, dringen door in ons professioneel leven en vice versa. Je kan er maar beter rekening mee houden’, vindt ze. 


De manager is niet de coach
Waarom kan de manager niet de organisatiecoach zijn? ‘Eigenlijk is dat simpel’, vertelt Boen. ‘Managers hebben een andere rol in de organisatie. Ze zijn vragende partij dat medewerkers breder en probleemoplossend gaan denken. Er kan belangenvermenging zijn als je als manager tegelijkertijd coacht en de boîte draaiend houdt.
Managers hoeven ook niet constant te coachen, maar wel in hun dagdagelijkse leidinggeven overgaan van de telling modus (Je moet naar mij luisteren want ik ben de baas) naar de questioning modus gaan (Wat denk je zelf? Hoe zou jij hiermee omgaan? Welke factoren spelen hierbij een belangrijke rol?).’
‘Essentieel in die coachende rol is dat medewerkers én managers uitgedaagd worden om te evolueren, hun brein open te stellen en zichzelf toelaten om als mens te evolueren in hun echte zijn. Daarom zorgen de professionele coachopleidingen zoals onze ROOT ®, GROW® en BLOOM ® ervoor dat de manager zelfinzicht krijgt en ook zijn persoonlijke perceptie verbreedt en zijn onzekerheid in de ogen kijkt’, vervolgt Boen. 
Over wat ze wil bereiken met deze opleidingen, is Marleen Boen duidelijk. ‘In de VUCA-wereld zullen coachende vaardigheden en attitudes essentieel zijn voor elke manager. Toch is het een illusie te denken dat iedereen dat zomaar spontaan in zich heeft. Weinigen zijn met doorleefde coaching skills geboren. Gelukkig kun je het wel leren van de besten. Onze trainers zijn allemaal coaches die jarenlang ervaring hebben in het stellen van vragen en de onver- wachte antwoorden uit de coachee laten komen. Ze blijven opleidingen volgen om hun coachingsvaardigheden bij te schaven. Trainers worden opgeleid tot masters in coaching, erkend door Internationale CoachingsFederatie (ICF). Die goesting om levenslang te blijven bijleren en zichzelf te laten groeien, willen we doorgeven aan de managers die bij ons opleiding volgen. Walk the talk.’


Curieuzeneuze mosterdpot
‘Managers kunnen hun coachende vaardigheden doen groeien door te leren goede vragen stellen. Neen, de vraag ‘Hoe is het met je?’ is geen coachende vraag. Ze is veel te breed en je kan er alles en niks op antwoorden. Managers die leren coachen, zullen in de eerste plaats terug leren nieuwsgierig zijn. Oprecht benieuwd naar wat hun medewerkers drijft, doet handelen, inspireert, motiveert. Ze leren structuur steken in vragen stellen, van concreet naar algemeen en omgekeerd. Ongegeneerd je diepmenselijke nieuwsgierigheid kunnen botvieren, geef toe, er zijn ergere zaken die op je bord als manager liggen’, lacht Boen. 


Een weg uit de impasse
‘Bij conflicten blijkt dat managers vaak niet weten hoe overtuigin- gen werken, hoe medewerkers én zijzelf daardoor beïnvloed zijn en hoe je daaruit kan geraken. Het gevolg is een impasse, waar iedereen ongelukkig van wordt’, vertelt Boen. ‘Conflictsituaties ontmijnen lukt echter niet zomaar met de spelers die deel zijn van het conflict. Vaak zorgt pas de komst van een externe coach voor opluchting. Mensen hébben dat niet graag hé, impasses. Ook het management niet. Als de sfeer verzuurt, is dat vaak vanwege onuitgesproken verwachtingen, teleurstellingen daardoor en sociale bescherming of angst. De eerste reflex is dan echter hopen dat het vanzelf overgaat, wat zelden het geval is. Het blijft mij verbazen hoe lang men dat tolereert, zelfs als de kost van het laten aanslepen ongelooflijk veel hoger wordt dan de kost van een coach. Bij coachen is het cruciaal om te zoeken naar het gemeen- schappelijk belang en dat verstevigen’, haalt Marleen Boen aan. ‘Organisaties die erin slagen die verbinding te krijgen, hebben minder personeelsverloop. Er wordt rekening gehouden met de medewerkers, ze worden gehoord én mensen weten van elkaar wat ze aan elkaar hebben. Grote bedrijven hebben nog veel te vaak aparte hokjes die niet praten met elkaar waardoor veel efficiëntie en doelgerichtheid verloren gaat. Dat moet stoppen.’

Weg van het drama
Essentieel is echter om niet alleen enthousiast te beginnen coachen, maar het ook vol te houden. ‘Managers die geleerd hebben hun coachende kwaliteiten te gebruiken, zullen in conflictsituaties makkelijker de tweestrijd kunnen verzoenen. Coachend durven bevragen leidt tot meer dialoog en tot minder dramatische oplossingen. Jammer genoeg hebben we nog steeds niet de openheid om onze eigen demonen in de ogen te kijken. Nochtans kunnen we zo aanslepende conflicten vermijden, uitspreken zonder verwijten. Ik verschiet nog altijd hoeveel drama wij als mensen in ons hebben, hoe snel we vervallen in het verwijten. We zitten zodanig vast in onze denkpatronen, dat zaken die afwijken, dreigen vast te blijven zitten. Nu, vastzitten kun je maar op twee manieren oplossen: met losbreken of samenlijmen. Voor lijmen moet je met twee kanten vragen naar elkaar toe stellen. Een oorlog ontketen je nooit alleen. Ze oplossen doe je evenmin op je eentje. Maar iemand met de coachende pet op, zal er wel beduidend beter in slagen’, besluit Boen.

Deel deze pagina: